Twee pijnlijke armen voor een mooi project

Tsja, daar zit je dan, een naald in je rechterschouder en daarna eentje in de linker. Alles voor de goede zaak zullen we maar zeggen.

Vanmorgen ging ik inentingen halen bij de GGD voor een reis naar Indonesië, begin april. Een trip van een week naar het olie-eilandje Tarakan, even ten oosten van Balikpapan in de wateren tussen Borneo en Celebes.
Dat eilandje, niet groter dan Texel, is tijdens de Tweede Wereldoorlog het toneel geweest van hevige strijd. Eerst in februari 1942 tussen de Nederlands-Indische strijdkrachten en Japan, later tussen de Japanners en de Australiers die in 1945 Tarakan wilden heroveren.
Voor het Vestingmuseum is het een interessant verhaal omdat Nederland in de jaren '30 en '40 van de 20e eeuw het eilandje versterkt heeft tot een soort mini vesting. Dat was gedaan vanwege de vele oliebronnen die de BPM (voorloper van de Shell) op het eiland exploiteerde.
Die olie was weer van dermate goede kwaliteit dat ze zo, zonder raffinage, in schepen gebruikt kon worden. Een zeer verleidelijk doelwit voor de Japanners dus, die een groot tekort aan olie hadden.

Een vestingeiland, waar meermalen strijd was geleverd, met nog heel veel van dat erfgoed van oorlog intact aanwezig en met een uiterst actueel thema ("oorlog om olie", Irak anyone?).
Het ministerie van VWS heeft een programma om dit soort erfgoed vast te leggen en het Vestingmuseum heeft een beroep op de bijbehorende programmasubsidie gedaan.

En nu gaan historicus Hans Bonke en ik dus in april een week als kwartiermakers naar Tarakan om de komt van een filmploeg in mei - juni voor te bereiden. Is dat echt nodig? Volgens Hans wel. Hij doet al een jaar of wat onderzoek naar Nederlandse forten in Indonesië (in opdracht van Buitenlandse Zaken en het Indonesisch Ministerie van Toerisme) en zijn ervaring leert hem dat er zonder zo'n (in onze ogen) beleefdheidsbezoek weinig kans op slagen van een project is. Men wil daar zien dat die Hollanders het project serieus nemen en persoonlijk kennis komen maken met de lokale autoriteiten.

Ik ben wel zeer benieuwd, mijn tweede reis naar Indonesië voor historisch onderzoek. In 1999 ben ik met het Militaire Luchtvaart Museum naar Nieuw-Guinea geweest om op vliegtuigwrakken te duiken en nu dus op zoek naar bunkers, loopgraven en kazematten.
Wordt vervolgd................